🌕🌕 (10 نکته مهم و کلیدی)🌕🌕

👈 1- فعلهای لازم در قواعد عربی اصولا نمی توانند به حالت "مجهول" تبدیل شوند؛ بنابراین هر فعل مجهول در عربی 100% از نوع متعدی می باشد!

📣نتیجه:
آمدن دو ویژگی لازم و مبنی للمجهول در کنار هم نادرست است و باعث حذف گزینه می شود:

مثال: "یتابعونه" :
- فعل مضارع-صحیح- لازم- مبنی للمجهول / مع فاعله و ... (خطا).
(سراسری زبان- 92)

👈 2- افعال ناقصه؛ مانند:
کان- صار- اصبح- لیس و مادام؛ همراه با نقش های وابسته خودشان یعنی اسم و خبرشان مطرح می شوند. بنابراین نباید با آنها نقش های دیگری مانند: فاعل، مفعول به و یا کلماتی مانند: لازم و متعدی؛ معلوم و مجهول در سوالات تحلیل الصرفی مطرح شوند.

👈 3- هر فعل که به پایان آن یک ضمیر متصل افزوده شود؛ حتما از نوع فعلهای " معلوم و متعدی " می باشد و اصولا نقش آن ضمیر متصل "مفعول به" خواهد بود. همچنین در این فعلها ضمیر اول نقش "فاعل" و ضمیر دوم نقش "مفعول به" می پذیرد.

📣نتیجه:
آمدن ویژگی لازم و یا مجهول اصولا با این قبیل فعلهای دو ضمیری در سوالات تحلیل الصرفی نادرست می باشد.

👈 4- هر فعل که دارای علامت تشدید باشد؛ اصولا نمی تواند خارج از سه حال باشد:

( مضاعف - باب تفعیل - باب تفعل )

📣 نتیجه:
ویژگی مضاعف در سوالات تحلیل غالبا نادرست می باشد! چون این فعلها کم کاربرد هستند و همچنین در بیشتر بابهای ثلاثی مزید به کار نمی روند. در فعل های مضاعف علامت تشدید بر روی حرف پایانی فعل قرار می گیرد و از این جهت می توان آن را به راحتی از بقیه موارد مشابه یعنی باب تفعیل و تفعل به راحتی تشخیص داد.

👈 5- دو صیغه متکلم وحده و مع الغیر در حالت مضارع فعلها همواره دارای ضمایر مستتر"انا" و "نحن" می باشند که به آنها ضمایر واجب الاستتار می گویند؛ یعنی باید در پایان تحلیل الصرفی حتما باید به نام ضمایر مربوط به آنها اشاره شود.

📣 نتیجه:
اگر در پایان تحلیل الصرفی به نام ضمایر منفصل ( انا - نحن ) اشاره نشود؛ حتما آن گزینه نادرست است!

👈 6- دو صیغه شش و دوازده مضارع؛ یعنی صیغه های "للغائبات - للمخاطبات" در تمام زمانها و شرایط (مبنی بر سکون) می باشند. بنابراین نباید ویژگی "معرب" همراه با للغائبات و للمخاطبات در تحلیل الصرفی فعل همراه شود.

👈 7- فعل های ماضی؛ امر مخاطب و دو صیغه 6 و 12 مضارع و هر فعلی که پایانش به حرف نون مشدد ختم شود؛ از نوع "مبنی" می باشند، بنابراین نباید با هیچ یک از موارد مذکور؛ ویژگی "معرب" همراه شود.
با این یادآوری که فعل های امر غائب تماما معرب می باشند؛ بجز صیغه للغائبات یا صیغه ششم که مبنی بر سکون می باشد.

👈 8- هر فعل "ماضی" که با علامت ضمه آغاز شود؛ 100% مجهول و متعدی است و هر فعل "مضارعی" که ماقبل پایان یا
حرکه عین الفعل آن علامت فتحه باشد؛ 100% مجهول و متعدی است!

📣 نتیجه:
فعلهای امر مخاطب و فعلهای باب "انفعال" و فعل ماضی که عین الفعل آن ضمه باشد؛ هرگز به حالت مجهول تبدیل نمی شوند! پس نباید همراه با آنها ویژگی مجهول و یا کلمه "نائب فاعل" در سوالات تحلیل الصرفی مطرح شود.

👈 9- بعد از شش صیغه امر مخاطب هر اسمی بیاید؛ حتما نقش مفعول به دارد! چون به هرحال نقش فاعل در خود فعل امر مخاطب وجود دارد! یا از نوع ضمیر مستتر هست و یا از نوع ضمایر بارز. پس فعل امر مخاطب بدون فاعل مشخص در خود فعل، در عربی کاربرد ندارد.

👈 10- هر فعل "مضارعی" که با علامت ضمه شروع شود؛ حتما از فعل های ثلاثی مزید و از گروه اول بابها ( 3+1 ) می باشد. یعنی از بابهای "افعال- تفعیل- مفاعله". که اگر ماقبل پایان آن یعنی حرکه عین الفعلش فتحه باشد؛ از نوع مجهول و متعدی خواهد بود.
📣 نتیجه:
با این قبیل فعلهای مضارع نباید ویژگی ثلاثی مزید و یا نام بقیه بابها مطرح شود.
همچنین در مبحث بابها باید به کاربرد صحیح نام عربی بابها کاملا توجه داشت:
الف- گروه اول: (3 +1 ) = مزید ثلاثی بزیاده حرف واحد. یعنی؛ بابهای: "افعال- تفعیل- مفاعله".
ب- گروه دوم: ( 3 +2 ) = مزید ثلاثی بزیاده حرفین. یعنی؛ بابهای:" افتعال- انفعال- تفعل- تفاعل".
ج- گروه سوم: ( 3 +3 ) = مزید ثلاثی بزیاده ثلاثه احرف. یعنی؛ باب "استفعال". تنها بابی که 3 حرف زائد دارد و تنها بابی که در ساختار آن حرف زائد (س) به کار رفته است.

👑 با مطالعه اصولی عربی همواره در اوج بمانیم. 👑