🍏نکته 1 : در جمله ای مفعول به وجود دارد که فعل آن متعدی (نه لازم) باشد.

🗝 انواع مفعول به

1– اسم ظاهر: يعنـﯽ مفعول ضمير نباشد، مانند: «👈المُؤمِنُ يَقولُ الحَقَّ»

🍏نکته 2 : هر گاه بعد از اسم های استفهام و شرط «مَن» و «ما» فعل متعدی بدون مفعول به آمده باشد، اين اسم ها مفعول به از نوع اسم ظاهر محسوب می شوند، مانند:

«مَن رأيتَ ؟»، «ما تقولُ؟»، ﴿ماتفعلوا مِن خير ٍيَعلمهُ الله﴾

👈توجه مهم: اين نكته در مورد «مَن» و «ما» موصول كاربرد ندارد.

📝توضيح: در عبارت «مَن رأيتَهُ؟» کلمه ی «مَن» مفعول به نمی باشد، چون که همراه فعل مفعول به آمده است (هُ).

2- ضمير: ضمير در حالت های زير نقش مفعول به دارد:

الف) هرگاه ضمايرمتصل نصبی (هُ ، هُما ، هُم ، ...) همراه فعل بيايند، مفعول به هستند، مانند: «نَصَرَکُم اللهُ»

🍏نکته 3 : «نا» اگر با هر فعلی به جز ماضی بيايد، مفعول به است و چنانچه همراه ماضی باشد در هر يک از حالت ها زير مفعول به است:

1) قبل از آن «ا» قرار داشته باشد، مانند: «دعانا»

2) بلافاصله پس از آخرين حرف اصلی قرار نداشته باشد، مانند:   «نَصَرتَنا»

3) آخرين حرف اصلی حرکت داشته باشد، مانند: «ضَرَبَنا»

🍏نکته 4 :  ضمير «ي» در صورتی مفعول به است که همراه فعل باشد و قبل از آن «نون» وقايه بيايد.

👈مانند: «اکرمَني ، تساعِدينَني» 

ب) ضماير منفصل نصبی غالبا مفعول به هستند، مانند: «إيّاکَ  نعبُدُ»

🍏نکته 5 : برخی از افعال متعدی بيش از يک مفعول به دارند، تعدادی از افعال دو مفعولی عبارتند از: «أعطی ، آتی ، وَهَبَ ، کسَی ، أذاقَ ، رَزقَ ، جَعَلَ ، حَسِبَ ، عَلَّمَ ، سَمَّی ، ...»، مانند:

«أعطيتُ التِّلميذَ کتاباً»، ﴿لاتَحسبَنَّ الّذينَ قُتِلوا في سبيل الله أمواتاً﴾